YoonioR's Quake Page: Stories -

Main Page | News | Mirrors | QuakeToys | Console | Servers
Players | Links | Help! | FAQ | Screenshots | Stories | Credits

Jak KraQs na weselisku tancowal
KraQs

    Od wczesnego ranka w Wielka Sobote we Wroclawiu panowal dziwny ruch.
    Co chwile mozna bylo dostrzec przemykajace postacie, wyraznie kogos
    wypatrujace. Niejeden ministrant idacy za poswiecajacym pokarmy
    ksiedzem ukrywal w kropidle cos, co wygladalo jak wielki topor.
    Szczegolnie nasilony ruch dawal sie wyczuc w okloicach wroclawskiego
    dworca PKP. Wszyscy przyjezdni (szczegolnie ci w skorzanych kurtkach)
    byli pilnie obserwowani. Najgorzej jednak mieli ci, ktorzy tego dnia
    wlozyli na siebie kurtki w kolorze wrzosowym. Niejeden z nich slyszal
    nagle za soba wrzask "Krzycz w glos rwac wrzos!!!", po czym budzil
    sie z toporem w glowie, odkrywajac z przerazeniem, ze lekarz, ktory
    sie nim wlasnie zajmuje to combat medic...

     Sztab akcji miescil sie przy ulicy Purkyniego pod numerem 11. Sciany
    glownego pomieszczenia byly oblozone monitorami pokazujacymi rozne
    zakatki Wroclawia. Dalo sie je tez przelaczyc tak, aby znajdujacy sie
    w srodku widz mial wrazenie, jakby znajdowal sie wlasnie w centrum
    akcji. Coz - virtual reality byla w tym miejscu tradycja! W tymze
    pomieszczeniu nad mapa miasta siedzieli glowni organizatorzy oblawy:
    CioneK, Martin i Darek. To do nich naplywaly coraz to nowe alarmy.
    Niestety jak dotad wszystkie byly falszywe.

     Bylo juz pare minut po zmierzchu, gdy do Zernik Wroclawskich
    wjechala kawalkada trzech samochodow na nowosadeckich i krakowskich
    numerach rejestracyjnych. Pojazdy zatrzymaly sie przed jednym z
    domow. Z popielatego Voyagera wysiadla po chwili dziewczyna
    przecudnej pieknosci. Falujace geste wlosy opadaly na jej ramiona,
    czarujacy usmiech jakby rozjasnial wszystko dookola, zas delikatne
    okulary lagodnie podkreslaly subtelnosc jej regularnych rysow. Nic
    dziwnego ze wszystkie spojrzenia skierowaly sie ku niej i niemal nikt
    nie dostrzegl idacego za nia mlodzienca w dzinsach i czarnej
    skorzanej kurtce niosacego wypchany plecak. Niebawem wszyscy
    znikneli w domu, lecz na bardzo wielu drzewach oraz co niektorych
    jamach, a takze pod krzakami dlugo jeszcze slychac bylo teskne
    westchnienia rozstawionych tam obserwatorow wroclawskiego kwakklanu.

     Czas mijal szybko. Godzina druga w nocy nagle i niepostrzezenie
    zmienila sie w trzecia, jakby ktos ukradl jej wszystkie minuty. W sztabie
    panowala konsternacja.
    - Nabral nas - rzucil ktos - nie przyjechal wcale.
    - Cos mi mowi, ze  on jest blisko - odpowiedzial CioneK. Musimy byc
     czujni!
    - Padniemy, czuwajac bez przerwy!
    - Spijmy na zmiane - zaproponowal Martin. Tak tez zrobiono.
    Czas plynal dalej. Nagle w tunelu prowadzacym na podest zadudnily
    kroki. Ktos biegl wrzeszczac ile sil w plucach:
    - Aaaaaaaaa!
    Wszyscy zerwali sie z miejsc. Martin spojrzal na zegarek: byla
    osiemnasta. I wtedy do kwatery glownej wbiegl jeden z mlodszych
    kwakowiczow wolajac:
    - Aaaaaaaaaaa!!!
    - Spokojnie! - zawolal Darek doskakujac do gonca - Siadaj i opowiedz,
     co sie stalo.
    Na te propozycje przybysz wyrwal sie gwaltownie Darkowi, zaczal
    biegac w kolko i wykrzykiwac:
    - Aaaaaaaaaaaaaaa!!!!!
    - Patrzcie! - zawolal nagle CioneK.
    Popatrzyli. W tylek delikwenta wbity byl N.I.N. - dziewieciocalowy
    gwozdz. Szybko zlapano mlodzika i wyciagnieto mu ow przedmiot z
    posladka. Goniec przykucnal i zaczal dezynfekowac zranione miejsce,
    tymczasem sztabowcy odczytywali inkrustacje na gwozdziu: "Przesylam
    wam moj obecny adres. Przybywajcie! PS. Mam nadzieje ze moj list
    dojdzie."
    - Doszedlem - jeknal mimowolny doreczyciel.
    - Alarm bojowy!!! - ryknal Martin - W droge!
    Wszyscy ruszyli we wskazanym kierunku: czym kto mogl - samochodami,
    autobusami, na rowerach, deskorolkach i wrotkach, widziano nawet
    graczy skaczacych na rakietach. Oni jednak nie dotarli na miejsce.
    Bylo chyba ciut za daleko, jak dla nich.

     Tymczasem w miejscu pobytu tego tak poszukiwanego czleka odbywalo
    sie weselisko. Silna grupa Wroclawian szybko znalazla wlasciwe
    miejsce: byl to budynek nad ktorego dachem rozblyskaly co chwile
    wystrzeliwane na wiwat rakiety. Niestety, gdy grupa bojowa dotarla na
    miejsce, wszystko sie uspokoilo. Sztabowcy biorac ze soba pare osob
    jako obstawe weszli do srodka. A w srodku - jak to na weselu: tance,
    spiewy, picie, jedzenie... Na srodku parkietu wirowala mloda para.
    Kilka innych par tanczylo obok.
    - Tyyyy, popatrz! - szepnal Martin do Darka wskazujac mu styliskiem
     topora mloda kobiete w sukni o nieokreslonym kolorze.
    - Jejku, ja myslalem, ze takie to spotyka sie tylko na filmach...
    Jeszcze kilka chwil trwaly zachwyty. Niestety osoba bedaca
    przedmiotem tych westchnien i spojrzen byla niewatpliwie zajeta.
    Tanczyla z jakims elegantem w szarym dwurzedowym garniturze, i
    lsniaco bialej koszuli z zawiazana na niej karmazynowa muszka.
    - Ej, a to kto? - Mruknal CioneK - Skads go znam...
    Szybkim ruchem wyciagnal z kieszeni pomietoszony wydruk. Byl na nim
    zgrany z internetu obrazek przedstawiajacy goscia w lsniacej szacie
    wychylajacego sie spoza chmur. Podobienstwo bylo uderzajace, nie
    moglo byc mowy o pomylce.
    - To ON! - Rzekl CioneK - Chodzcie!
    - Ten facet?! - Martin nie mogl uwierzyc.
    - Tak, porownaj z fotka. Wzrost tez sie zgadza.
    - Faktycznie...

     Nowo przybyli podeszli do pary, ktora tymczasem szla juz do swojego
    stolika. Charakterystyczny ubior oraz specyficzne wyposazenie nowych
    gosci nie mogly budzic najmniejszych watpliwosci co do tego, kim sa.
    Typ z karmazynowa muszka szepnal kilka slow swojej towarzyszce. Ta
    spojrzala na niego wzrokiem mowiacym "Ech, ze ci sie chce w to
    bawic...", ale nic nie odrzekla. Wroclawianie byli juz blisko.
    - Witam serdecznie. Cieszy mnie ze jestescie - powiedzial elegant -
     Pozwolcie, ze przedstawie wam moja zone. - A gdy z nia sie
     przywitali dodal - Mysle, ze powinnismy uczcic mloda pare kilkoma
     ekstra pokazami!
    - Jasne! - zawolali.

     Wojennicy wybiegli na dwor, a za nimi wylegli goscie weselni, chcac
    ogladac tak niecodzienne widowisko. Uplynela jeszcze chwila i przed
    dom weselny wybiegl jeszcze jeden czlek, za ktorego jedyny opis niech
    wystarczy, ze mial mosiezne nagolenniki i wrzosowa kamizelke.
    Rozpoczely sie pokazy w kilku grupach. Pierwsza z nich demonstrowala
    skoki rakietowe sluzac jednoczesnie za cel drugiej grupie, ktora
    cwiczyla strzelanie do rzutkow. Trzecia zas grupa toczyla pokazowe
    walki. Goscie i nowozency byli zachwyceni. W walkach szczegolnie
    wyroznil sie (jakzeby moglo byc inaczej?!) nasz bohater. Jednak nagle
    stala sie rzecz straszna. Wystrzelona podstepnie z tylu rakieta z
    potworna sila walnela go w bark i odrzucila na parkan, ktory
    zatrzeszczal zlowieszczo. Wrzosowy wojak nie stracil w tej jakze
    krytycznej dla niego chwili zimnej krwi: zwinnie odskoczyl na bok,
    przeturlal sie i rozejrzal wokol szukajac zamachowca. A gdy go juz
    namierzyl, zaintonowal tradycyjna piesn bojowa: "Krakowiaczek ci ja
    krakowskiej natury - kto mi wejdzie w droge, ja na niego z gory!". I
    rzeczywiscie! Momentalnie wypuscil hak zaczepiajac go o wiszacy nad
    domem obloczek (zdarzaja sie czasami takie cuda!) i zaczal zasypywac
    draba gradem granatow.

     Zabawa byla przednia i trwala dlugo. Ale nadeszla w koncu godzina
    jedenasta w nocy - pora na oczepiny i wreczanie mlodej parze
    perzentow.
    - Do licha - powiedzial CioneK - przyszlismy tu jak te durnie bez
     prezentu! Musimy cos wykombinowac.
    Po krotkiej naradzie delegacja wroclawskich Kwakowcow ustawila sie w
    kolejce do skladania zyczen. Gdy nadeszla ich pora, czesc z nich
    gratulowala panu mlodemu wspanialej zony (zupelnie slusznie), zas
    czesc z CionKiem na czele podeszla do panny mlodej.
    - Droga Ewo - zagail wyzej wymieniony - przyjmij od nas ten skromny
     prezent - i wreczyl swiezo upieczonej mezatce dlugi i bardzo ciezki
     pakunek.
    Mloda malzonka wierna swojemu imieniu byla osoba ciekawa. Szybko wiec
    zajrzala do srodka.
    - Ojej! - zawolala - Dziekuje wam, robaczki kochane! - I wyciagnela z
     paczki blyszczaca czterolufowa giwere.
    Ujela ja w swe dlonie niemal bez wysilku (byla bowiem wzrostu bardzo
    slusznego i krzepy solidnej) i puscila ja w ruch! Opowiedziec sie nie
    da, ile unikow dzielni gracze wykonali pod wprawnym jej ostrzalem.
    Nikt jednak nie odpowiedzial ogniem, bo i jak strzelac do panny
    mlodej?
    - Sluchajcie, malenstawa! Jak to sie wylacza? - Zawolala po jakims
    czasie Ewa przekrzykujac jazgot gwermaszyny.
    - Samo przestanie, jak sie gwozdzie skoncza! - odkrzyknal Darek.
    Trwalo to jednakze jeszcze dluzsza chwile, gdyz szczodrzy
    Wroclawianie obdarzyli swoja krajanke sporym zapasem amunicji...

     Zabawa trawala do bialego rana. A nieco pozniej, po krotkim snie,
    sprawca calego tego zamieszania wyruszyl wdroge powrotna. Na pozegnanie
    obrzucil raz jeszcze spojrzeniem okolice. Mimo ze byl to Lany
    Poniedzialek, niewiele osob zajmowalo sie oblewaniem bliznich woda.
    Wiekszosc ludzi spala jeszcze po hucznym weselisku, ci zas co juz
    wstali reperowali dziury w plotach i scianach pozostale po rakietach
    oraz zasypywali leje od granatow. Zauwazyl tez nasz bohater jakichs
    ludzi odlewajacych olowianych zolnierzykow (bo nie wiadomo skad
    pojawilo sie w okolicy sporo olowiu). W polu jego widzenia pojawili
    sie tez zbieracze zlomu obarczeni nareczami dlugich gwozdzi. Bohater
    usmiechnal sie do siebie i przymknal oczy. Wiedzial - i dumny byl z
    tego - ze jego pobyt na dlugo pozostanie w pamieci mieszkancow.

Text © Copyright 1997 KraQs
Page layout & design © Copyright 1996-1997 Piotr Marek, Jr.