YoonioR's Quake Page: Stories - Jak RooS z KraQsem nie walczyl.

Main Page | News | Mirrors | QuakeToys | Console | Servers
Players | Links | Help! | FAQ | Screenshots | Stories | Credits

Jak RooS z KraQsem nie walczyl.
KraQs

    Byl akurat pierwszy dzien wiosny tego roku. Zegary wskazywaly dziesiec
    minut na dziesiata. Na warszawski dworzec wtaczal sie pociag Inter City
    relacji Krakow - Warszawa nazwany (nomen omen) Krakus. Byl prawie pelny.
    Wsrod wysiadajacych osob dalo sie zauwazyc pewnego czlowieka. Tak na oko
    mial na pewno ponizej tzrydziestki. Byl wysoki, ubrany w czarna skurzana
    kurtke z kapturem, szare spodnie i ciezkie buty - trapery. W reku niosl
    czarna aktowke. Szybkim krokiem opuscil bydynek dworca. Po jakims czasie
    dostrzezono go w okolicy ulicy Lipskiej. Jeszcze pozniej pewna parka
    widziala go, jak przekazywal osiem grubych zeszytow pewnej osobie.

    - Obowiazek spelniony - mruknal do siebie i spojrzal na zegarek - no tak,
     mam jeszcze sporo czasu...

     Ukryl sie w zaulku, jakich pelno w tej okolicy, otworzyl aktowke i wyjal
    z niej zestaw 'Maly Kwak'. Szybko narzucil na siebie kamizelke wrzosowego
    koloru, umocowal wypolerowane do polysku mosiezne nagolenniki, do plecow
    przytroczyl topor, a wreke wzial lekka skladana flinte.

    - Malo. - sttwierzdzil - No, musi wystarczyc na poczatek. Do roboty!

     Jednym susem wyskoczyl na przystanek tramwajowy przy rondzie. Niemal
    natychmiast nawinelo mu sie pod celownik kilku kanarow wysiadajacych z
    tramwaju. Jego brawurowa i zakonczona (a jakze) pelnym sukcesem akcja
    zostala powitana ogluszajacym piskiem radosci grupy dziewczat, ktore
    dzien wagarowicza postanowily spedzic objezdzajac Warszawe dookola
    tramwajami na gape i wlasnie napotkaly pewne trudnosci... Uszczesliwione
    podlotki obdarzyly tajemniczego wybawce uszczesliwionymi a zarazem nieco
    uwodzicielskimi spojrzeniami liczac byc moze na wiecej, niz jedynie
    likwidacja kanarow. Zawiodly sie jednak srodze. Na palcu prawej reki
    dzielnego wojennika polyskiwala bowiem zlota obraczka swiadczaca
    wymownie, ze w tej dziedzinie ow czlek ma stale i sprecyzowane pole
    dzialania.

     Tymczasem nasz bohater (nie wahajmy sie go tak nazwac) cwiczyl celnosc
    odstrzeliwujac przechodzacym akurat palaczom koncowki petow. Po chwili
    jednak przyszla pora na powazniejsze wyzwanie. Warszawiacy - narod
    goscinny - wyszli z zalozenia, ze gosciowi nalezy przygotowac wszelkie
    mozliwe wygody i nawet odgadywac jego zachcianki. Pojawilo sie wiec nagle
    kilka oddzialow policji, brygada antyterrorystyczna, smiglowce, czolgi,
    perszingi i inne tego typu atrakcje. Na to tylko czekal dzielny
    Kwakowicz. Pozorujac wycofywanie sie (w istocie poruszal sie w strone
    Srodmiescia) zdobywal coraz nowe bronie zarzucajac przeciwnikow
    oginstym gradem kul, gwozdiz granatow i rakiet, a co powolniejszych
    przypiekajac w piety z grilla. Nic wiec dziwnego, ze sciagano przeciw
    niemu coraz wiecej posilkow. Przybylo nawet kilku protestyjacych
    stoczniowcow, zdziwionych, gdzie podzialy sie towarzyszace im dotad stale
    oddzialy.

     W pewnym momencie sprawa wydawala sie przesadzona: policji (wspomaganej
    juz przez Jednostki Nadwislanskie WP) udalo sie osaczyc smialka na dachu
    hotelu Mariott. Ten jednak skoczyl, strzelil sobie z rakietnicy pod nogi
    i plynnym ruchem zniknal w jednym z okien pobliskiego Palacu Kultury i
    Nauki imienia Jozefa Stalina. Palac wytrzymal. Nie mozna bylo tego
    jednak powiedziec o nerwach decydentow prowadzacych akcje. Rozlegly sie
    rozpaczliwe wolania przez megafony, radio, telewizje, nawet ulotki!

    - RooS! RooooS!!! Gdzie jestes?! Ratuuuuj!!!

     I wtedy nagle rozlegl sie spokojny, pelen dostojenstwa glos:

    - Spokojnie! Jestem na zajeciach. Koncze dopiero o 13.30, do tego czasu
    musice sobie dac rade beze mnie.

     Blady strach padl na decydentow. Niepotrzebnie, jak sie okazalo.
    Niepotrzebnie tez niepokoili oni w panice wielkiego RooSa. Strzaly nagle
    ustaly, przeciwnik zniknal...

     A o 13.00 odjechal z Warszawy w kierunku grodu Kraka ekspres
    'Wyspianski'. Tam to, w wagonie numer 7, na miejscu 105 siedzial sobie
    spokojnie mlodzieniec w czarnej skorzanej kurtce. Tylko dym snujacy sie z
    czarnej aktowki (lufa karabinka jeszcze nie ostygla) swiadczyl o tym, ze
    delegacja do Warszawy przyniosla mu wiele milych wrazen.

Text © Copyright 1997 KraQs
Page layout & design © Copyright 1996-1997 Piotr Marek, Jr.